ไม่มี ไม่มี

ไม่มีพรมแดงปูกางบนทางฝัน
ไม่มีหมูหันเป็ดย่างอาหารหรู
ไม่มีเสียงโห่ก้องร้องเชิดชู
ไม่มีคู่หมู่มิตรคอยติดตาม

ไม่มีรถส่วนตัวพาไปทั่ว
ไม่มีทัวร์ต้องโดดเดี่ยวเที่ยวไต่ถาม
ไม่มีคนคอยบอกกี่โมงยาม
ไม่มีความศิวิไลซ์ใกล้เคียงกาย

มีแต่เพียงความเงียบอยู่เป็นเพื่อน
มีแต่เงื่อนความเศร้ามิห่างหาย
มีแต่เหงาโดดเดียวอย่างเดียวดาย
มีแต่กายกับใจแนบนิ่งกัน

มีเท่านี้ก็ดีเท่าไรแล้ว
มีเพียงแผ้วก็ยังดีกว่าสิ้นสูญ
มีสักเสี้ยวของชีวิตให้อาดูร
มีเป็นทุนให้เดินต่อ ก้าวย่างไป...