ในคืนที่นอนไม่หลับ

ดึกแล้วนะคืนนี้
สิบนาทีจะตีสอง
สายตายังจับจ้อง
มองจอใจระคน

พลิกตัวอยู่ไปมา
เผชิญหน้าความสับสน
ครุ่นคิดจิตกังวล
วกวนในใจตัว

หลับตาก็มืดตื๋อ
หรี่ตาปรือแสงสลัว
แว้บคิดก็นึกกลัว
กลัวตัวจะลอยใจ

ควานหาเจ้ามือถือ
ยามนี้คือมิตรสหาย
ไอคอนมีเรียงราย
เฟสบุ้ค-ไลน์คือคลายเหงา

เลือกไลน์ไอคอนเขียว
หวังอย่างเดียวคุยกับเขา
สติ๊กเกอร์ดูลาดเลา
ให้รู้เรายังไม่นอน

เฟสบุ้คปลุกชีวิต
ข่าวรอบทิศแชร์สลอน
อ่านวนจนลืมนอน
รู้ตัวตอนค่อนตีสาม

ดึกแล้วนะคืนนี้
ห้านาทีจะตีสาม
ตาแจ้งแข่งกับยาม
พยายามเพื่ออะไร?

ทำไมจึงนอนดึก
คงยังนึกและสงสัย
ตกลงว่าทำไม
ใจหนอใจจึงไม่นอน

สมองก็อยากพัก
เปลือกตาหนักอยากพักผ่อน
หัวใจไม่ยอมนอน
มันคอยอ้อนให้ลืมตา

เฟสบุ้คหรือว่าไลน์
เพื่อนอยู่ไหนคอยตามหา
ไร้เสียงตอบกลับมา
.....
หรือว่านอนกันหมดแล้ว...