คนกระจอก

นกกระจอกยังบินออกไปหากิน
ผกโผผินดิ้นรนเพื่ออาหาร
เป็นนกน้อยยังคอยสู้ไม่อู้งาน
มุ่งหน้าผ่านอุปสรรคสิ่งนานา

คนกระจอกมันไม่ออกหาอาหาร
คอยแต่พาลโทษดินฟ้าวาสนา
คนกระจอกงอกความง่อยเสียเวลา
ไม่คุ้มค่าน่าอายนกรันทดใจ

ในคืนที่นอนไม่หลับ

ดึกแล้วนะคืนนี้
สิบนาทีจะตีสอง
สายตายังจับจ้อง
มองจอใจระคน

พลิกตัวอยู่ไปมา
เผชิญหน้าความสับสน
ครุ่นคิดจิตกังวล
วกวนในใจตัว

หลับตาก็มืดตื๋อ
หรี่ตาปรือแสงสลัว
แว้บคิดก็นึกกลัว
กลัวตัวจะลอยใจ

ควานหาเจ้ามือถือ
ยามนี้คือมิตรสหาย
ไอคอนมีเรียงราย
เฟสบุ้ค-ไลน์คือคลายเหงา

เลือกไลน์ไอคอนเขียว
หวังอย่างเดียวคุยกับเขา
สติ๊กเกอร์ดูลาดเลา
ให้รู้เรายังไม่นอน

เฟสบุ้คปลุกชีวิต
ข่าวรอบทิศแชร์สลอน
อ่านวนจนลืมนอน
รู้ตัวตอนค่อนตีสาม

ดึกแล้วนะคืนนี้
ห้านาทีจะตีสาม
ตาแจ้งแข่งกับยาม
พยายามเพื่ออะไร?

ทำไมจึงนอนดึก
คงยังนึกและสงสัย
ตกลงว่าทำไม
ใจหนอใจจึงไม่นอน

สมองก็อยากพัก
เปลือกตาหนักอยากพักผ่อน
หัวใจไม่ยอมนอน
มันคอยอ้อนให้ลืมตา

เฟสบุ้คหรือว่าไลน์
เพื่อนอยู่ไหนคอยตามหา
ไร้เสียงตอบกลับมา
.....
หรือว่านอนกันหมดแล้ว...

เด็กคือผ้าดำ?

เหงา

กล้วยปิ้ง

จากหน่อน้อยค่อยโตเป็นต้นใหญ่
แตกยอดใบแผ่พองตองสีเขียว
ผลิปลีดอกออกเครือเกื้อกลมเกลียว
เป็นผลเรียวเรียก"กล้วย"ช่างสวยงาม

คัดลูกดีทีละหวีมาบ่มไว้
พอห่ามได้ใกล้เหลืองชำเลืองถาม
จะบวดต้มหรือเชื่อมฉาบก็น่าทำ
แต่ประจำคือ"ปิ้งกล้วย"ด้วยคุ้นเคย

เตรียมเตาถ่านพอระอุโรยขี้เถ้า
กล้วยของเราปอกเปลือกเลือกสวยสวย
หั่นเป็นชิ้นเสียบเป็นไม้ไว้อำนวย
คอยหมุนช่วยหมั่นพลิกกลับรับแรงไฟ

ปิ้งช้าช้ากลิ่นกล้วยก็โชยชื่น
น้ำลายกลืนรื่นใจสุดรอไหว
พอกล้วยเหลืองก็รีบจับงับทันใด
ร้อนกรุ่นในไออุ่นกล้วยช่วยครื้นเครง

ชิมสักชิ้นก็เอ่ยชมว่าสมจิตร
ชวนเพื่อนมิตรมากินกันสุขหรรษา
เสาร์อาทิตย์คิดปิ้งกล้วยรวยมิตรา
ครอบครัวพาครึ้มใจใกล้ชิดกัน

คุณหลานปิ้งคุณยายช่วยทำน้ำชุบ
น้ำตาลทุบเคี่ยวข้นกระทิคั้น
ปิ้งกล้วยสุกทับให้สวยคอยช่วยกัน
แล้วแบ่งปันให้ทั่วบ้านถึงปากซอย

เรามีสุขเพราะทรัพย์ใหญ่ใช่แน่หรือ
มีมือถืออินเทอร์เน็ตไว้ใช้สอย
มีเพื่อนมากในเฟสบุ้คพันหมื่นร้อย
แต่กลับน้อยมิตรเคียงทุกข์สุขเคียงกัน.

ไม่มี ไม่มี

ไม่มีพรมแดงปูกางบนทางฝัน
ไม่มีหมูหันเป็ดย่างอาหารหรู
ไม่มีเสียงโห่ก้องร้องเชิดชู
ไม่มีคู่หมู่มิตรคอยติดตาม

ไม่มีรถส่วนตัวพาไปทั่ว
ไม่มีทัวร์ต้องโดดเดี่ยวเที่ยวไต่ถาม
ไม่มีคนคอยบอกกี่โมงยาม
ไม่มีความศิวิไลซ์ใกล้เคียงกาย

มีแต่เพียงความเงียบอยู่เป็นเพื่อน
มีแต่เงื่อนความเศร้ามิห่างหาย
มีแต่เหงาโดดเดียวอย่างเดียวดาย
มีแต่กายกับใจแนบนิ่งกัน

มีเท่านี้ก็ดีเท่าไรแล้ว
มีเพียงแผ้วก็ยังดีกว่าสิ้นสูญ
มีสักเสี้ยวของชีวิตให้อาดูร
มีเป็นทุนให้เดินต่อ ก้าวย่างไป...

กอดกันจนดาวหมดฟ้า

กอดกันจนดาวหมดฟ้า

คิดถึงเธอเสมอเมื่ออยู่ไกล
คิดจนหวั่นเวลาที่ไกลกัน
คิดถึงบ้างไหมไม่ได้อยู่ใกล้
คิดถึงสุดใจไม่อยากห่างไกล

เวลาไม่เคยหยุดหมุนสักนิด
ความคิดไม่เคยปล่อยวางจางหาย
คิดถึงคิดถึงมากมาย
รอใจมาใกล้แนบกัน

เราจะกอดกันจนดาวหมดฟ้า
ตาสบตาจนกว่าตะวันฉาย
มือประสานนานเท่าจะนานได้
ขอมีเธอไว้แนบใจตลอดกาล